Η Ακαδημία Αθηνών, παρασημοφόρησε την ηρωική δασκάλα Χαρά Νικοπούλου

Χαρά Νικοπούλου- Xara Nikopoulou, είσαι η χαρά μας. Μπράβο Χαρά μας, πάντα να μας δίνεις τέτοιες χαρές, να νοιώθουμε περηφάνεια.

Η Ακαδημία Αθηνών, το κορυφαίο Πνευματικό Ίδρυμα της χώρας μας, στην πανηγυρική συνεδρία της, την Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010, παρασημοφόρησε την Φιλοπατρία και την Διαμόρφωση  Θρησκευτικής και Εθνικής Συνείδησης, απονέμοντας το Αργυρούν Μετάλλιον Ανδρείας στην Δασκάλα μας, την ηρωική Χαρά Νικοπούλου. 

Με αυτή την ιστορική απόφασή της, κηρύσσει με σαφήνεια και αδιαμφισβήτητη καθαρότητα ότι τα λόγια αλλά και τα έργα της ΧΑΡΑΣ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ- Xara Nikopoulou καθορίζουν πλέον τον «ακριβή κανόνα παιδείας» και αποτελούν το.....
..λαμπρόν παράδειγμα για κάθε Δάσκαλο ή Δασκάλα, όλων των βαθμίδων, όπου και αν βρίσκονται. 

Βέβαια θα πρέπει να θυμήσουμε ή να εξηγήσουμε σε όσους δεν γνωρίζουν  ποια είναι η κυρία Χαρά Νικοπούλου:

Είναι Δασκάλα (ναι, με κεφαλαίο Δ) κόρη Προέδρου του Αρείου Πάγου, που διορίσθηκε τη σχολική χρονιά 2004-2005 στο Μεγάλο Δέρρειο, που βρίσκεται στο νομό Έβρου, με το μεγάλο μειονοτικό πρόβλημα.

Παρότι λοιπόν θυγατέρα του Προέδρου του Αρείου Πάγου, μόλις διορίστηκε, δεν προτίμησε να υπηρετήσει στο γραφείο του πατέρα της (όπως θα 'κανε κάθε «σώφρων έλληνας» πολίτης ), αλλά επέλεξε να προσφέρει τις υπηρεσίες της σε έναν τόπο που πραγματικά τη χρειαζόταν. Έτσι, όχι μόνο επέλεξε αυτό το μικρό χωριό δίπλα στα σύνορα (με την «ιδιομορφία» των κατοίκων του), αλλά «τόλμησε» να πράξει το ανήκουστο: εγκαταστάθηκε εκεί μαζί με τον σύζυγό της για να περνά όλο της τον χρόνο κοντά στα «παιδιά» της! Ήταν τόση η αγάπη της για τον τόπο που δίδασκε, που μετέφερε εκεί και τα πολιτικά της δικαιώματα

Από εκείνη τη στιγμή και ύστερα, ξεκινάει και η «Οδύσσειά» της. Η γυναίκα αυτή με την τόση ανιδιοτελή προσφορά της, ξεκίνησε με το όραμα να δώσει ό,τι καλύτερο μπορούσε για να υπηρετήσει το λειτούργημά της. Έτσι η ηρωική ΔΑΣΚΑΛΑ εκτός των καθημερινών μαθημάτων του σχολείου, παρέδιδε δωρεάν μαθήματα τα απογεύματα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσχέρεια στη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Με τρόπο έμπρακτο απέδειξε ότι ένας άνθρωπος μπορεί - αν το θελήσει - να αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο! Οργάνωσε τους μαθητές της σε χορωδία, στην οποία τα παιδιά ήρθαν περισσότερο σε επαφή με τη γλώσσα, με τον πλούτο της ελληνικής μας παράδοσης, με το ηχόχρωμα της μουσικής μας. Με αυτή τη χορωδία η Χαρά και τα «παιδιά» της, βραβεύτηκαν από το Υπουργείο με ένα δωρεάν ταξίδι στη Θεσσαλονίκη όπου έμειναν σε πολυτελές ξενοδοχείο της πόλης δίνοντας μια μουσική παράσταση.

Για να κατανοήσουμε το μέγεθος αυτής της ενέργειας,η Χαρά Νικοπούλου, βραβεύτηκε με Αριστείο Καινοτομίας κατά την σχετική τελετή του Υπουργείου Παιδείας (13-3-2010), τολμώντας όμως να χρησιμοποιήσει εκτός προγράμματος το μικρόφωνο, αιφνιδιάζοντας τους πάντες, για να πει μπροστά στην αμήχανη Υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου και την Υφυπουργό Εύη Χριστοφιλοπούλου, ότι οι μαθητές της αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες Πομάκοι Μουσουλμάνοι και πως η «μειονότητα στην Θράκη δεν είναι Τουρκική αλλά Μουσουλμανική» κι αυτό τα παιδιά το φωνάζουν μέσα από την εφημερίδα του που δημιούργησαν, την οποία μάλιστα και παρέδωσε στα χέρια της ίδια της Υπουργού, που μη μπορώντας να πράξει διαφορετικά, την πήρε.

Την ίδια στιγμή όμως μια κυρία με το όνομα Θάλεια Δραγώνα  διορισμένη ως ειδική γραμματέας του ίδιου Υπουργείου (ευτυχώς έγινε πλέον τέως μετά την κατακραυγή για τα κατορθώματά της) παρά την παρουσία της Υπουργού απειλούσε την Χαρά Νικοπούλου ζητώντας της «να μαζευτεί» και να μη διανοηθεί να κατεβάσει στην παρέλαση της 25^ης Μαρτίου τους πομάκους μαθητές ντυμένους με την παραδοσιακή ελληνική φορεσιά.

Βέβαια της πέρασε της Δραγώνα και κατάφερε να μετακινήσει την Δασκάλα από τον τόπο της, και να τη μεταθέσει στη Θεσσαλονίκη, αν γνωρίζω καλά, όμως η Χαρά μπορεί να έχασε τη μάχη, κέρδισε όμως τον πόλεμο.

Αξίζει επίσης να διαβάσουμε και την αντιφώνηση της αγαπημένης σε όλους τους Έλληνες Δασκάλας στην προχθεσινή τελετή της Ακαδημίας Αθηνών που με περίσσιο θάρρος είπε:

"Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Ακαδημίας Αθηνών,
Εν έτει 2010, όπου η Ελληνική Κυβέρνηση αφαιρεί τον όρο Εθνικής από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και περιθωριοποιεί ως ακραίους εθνικιστές τους απλούς Έλληνες που αγαπούν το Έθνος και την Πατρίδα τους,
Ευχαριστώ θερμά την Ακαδημία Αθηνών,
που στο πρόσωπό μου παρασημοφορεί τη Φιλοπατρία και τη διαμόρφωση Θρησκευτικής, αλλά κυρίως Εθνικής συνείδησης στους μαθητές μου, η οποία για όλους τους Έλληνες περιλαμβάνει τη σκλαβωμένη Βόρειο Ήπειρο από την οποία κατάγομαι, τη Μακεδονία μας στην οποία γεννήθηκα και η ελευθερία της οποίας τελεί υπό διαπραγμάτευση, τη Θράκη και την Κύπρο που καταδυναστεύονται από τους τούρκους και τους Ελεύθερους πολιορκημένους Έλληνες που ζουν στον Άγιο Παντελεήμονα.
Αυτό το Μετάλλιο Ανδρείας αποτελεί για μένα ηθική δέσμευση να συνεχίσω με μεγαλύτερη Πίστη τον αγώνα μου, μέχρι την τελική δικαίωση του Έθνους μας.
Το αφιερώνω στα δικά μου Πομακόπουλα της Θράκης." 

Μπράβο Χαρά μας, πάντα να μας δίνεις τέτοιες χαρές, να νοιώθουμε περηφάνεια.

Υ.Γ. Εδώ θα πρέπει να μνημονεύσουμε το ΦΕΚ 867/10-7-2006 (αλήθεια ποιος κυβερνούσε τότε;;) όπου δημοσιεύθηκε υπουργική απόφαση του υπουργείου παιδείας, η οποία επιβάλλει την διδασκαλία της τουρκικής γλώσσης στα Ελληνικά σχολεία,(προσέξτε, όχι στα μειονοτικά αλλά σε όλα τα Ελληνικά σχολεία) και ψάχνοντάς το κανείς, διαπιστώνει μεταξύ άλλων στο συγκεκριμένο ΦΕΚ των 16 σελίδων του, ότι :

• Με τη διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας στο Γυμνάσιο επιδιώκεται οι μαθητές να αναπτύξουν την επικοινωνιακή ικανότητα προκειμένου να έρθουν σε επαφή με την επίσημη γλώσσα μιας γειτονικής χώρας, της Τουρκίας.
• Να αναπτύσσουν πραγματολογική ικανότητα, δηλαδή να αναπτύσσουν λειτουργικές δεξιότητες λόγου,

Συνειρμικά επίσης, να θυμηθούμε και το περίφημο βιβλίο ιστορίας κάποιας κυρίας Ρεπούση, (διορισμένη από το ΠΑΣΟΚ στο παιδαγωγικό ινστιτούτο) για το οποίο είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες, με αυτό που έγραφε ότι στη Μικρά Ασία δεν συνέβη κανένας διωγμός αλλά «συνωστισμός» στην παραλία της Σμύρνης το 1822.

Καιρός λοιπόν να πάψουμε να ασχολούμαστε με τα σκουπίδια της τηλεόρασης, τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα, τα κατασκευασμένα και καθοδηγούμενα δελτία των μισθωμένων και καθοδηγούμενων καναλιών και να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει, να «γρασαριστεί» με τη λογική, το συναίσθημα, την παράδοση και το χρέος.

Οι άσπονδοι φίλοι μας και γείτονες καθημερινά δείχνουν τις προθέσεις τους από ξηρά, θάλασσα και αέρα, ζητάνε «χρωστούμενα» 180 εκατ. δολάρια από πώληση αερίου και μας ξεφτυλίζουν διεθνώς, αλλά δυστυχώς η ηγεσία μας κοιμάται. Ή μήπως όχι;;;

Μήπως το παιχνίδι είναι στημένο και εμείς είμαστε τα πιόνια;;

Ο καιρός θα δείξει.

Δημήτρης Κακογιάννης

πηγή: http://rodosblog-xrisostomos.blogspot.com/2011/01/blog-post.html

ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ¨ΕΥΓΕ¨ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΑΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΕ! ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΝΑ 'ΧΕΤΕ!

Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ: «Είμαι αντισιωνιστής»

 

Η Αδιαίρετος και ακαινοτόμητος Εκκλησία του Χριστού δεν είναι θρησκεία δηλαδή ψυχολογικό φαινόμενο διότι είναι αποκάλυψις του αιωνίου Δημιουργού της ζωής, μετοχή και κοινωνία στον Τριαδικό τρόπο υπάρξεως του αιωνίου Θεού που μεγαλοφυώς και υπερτελείως δημιουργεί εκ του μηδενός το σύμπαν και εκχέει την αγάπη Του και την πανσοφία Του σε όλη την Δημιουργία με κορωνίδα τον άνθρωπο.

Η ενσάρκωσις του Λόγου του Θεού και η εν ταπεινώσει κένωσίς Του δια της προσλήψεως της ανθρωπίνης φύσεως, θελήσεως και ενεργείας και ιδιαίτατα η εν τω Σταυρώ θυσία και η δια της Αναστάσεως νίκη κατά της φθοράς και του θανάτου απέδειξε το μέγεθος της Θείας αγάπης και τον αληθή προορισμόν του ανθρωπίνου προσώπου.

Επομένως η διακονία στην Εκκλησία δεν είναι εξουσία αλλά ταπεινή οικείωσις του έργου του Χριστού, του μόνου αληθούς Μεσσίου, «που δεν ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών».

Δι’ αυτόν ακριβώς τον λόγον ο,τι λέγεται από Διακόνους του Ευχαριστιακού Σώματος θα πρέπει να είναι λόγος αληθείας, που δεν θα επιδιώκει να έχη πολιτικήν διάστασι αλλά την αληθή διάκρισι των γεγονότων διότι «η Βασιλεία του Θεού ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου».

Σε αυτό το πνεύμα κινείται, θέλω να πιστεύω και ο δικός μου ταπεινός λόγος, αφού δεν αντιπαρατάσσεται προς πρόσωπα όσον κατεγνωσμένα και αν είναι, διότι είναι θεοΐδρυτα και θεοειδή ασχέτως εάν το αναγνωρίζουν η όχι, αλλά που προσπαθεί να καταδείξη την αντινομία των καταστάσεων και κατά την ελαχίστη γνώμη μου την εσφαλμένη τραγικότητά τους.

Με αυτό το πνεύμα ωμίλησα στην εκπομπήν του τηλεοπτικού διαύλου MEGA της 20ης/12/2010 «ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ MEGA» απαντών στις ερωτήσεις του δημοσιογραφικού διδύμου και εκεί μετέφερα απλώς τον αληθή μαρτυρικό λόγο των χιλιάδων αντισιωνιστών Εβραίων συνανθρώπων μας οι οποίοι δεκαετίες τώρα μάχονται την Σιωνιστική εκτροπή από τον αληθή Ιουδαϊσμόν, καταδεικνύοντες ότι η θεολογία των Σιωνιστών ηγετών με την σφοδρά επιθυμία τους για την πραγμάτωσι του ονείρου παγκόσμιας εξουσίας και ηγεσίας διεστράφη από τον θεϊσμόν της Παλαιάς Διαθήκης των Προφητών και των Δικαίων, εις Εωσφορισμόν και Σατανισμόν αποδεχθέντες την θεολογία του Δυϊσμού και αναμένοντες ως «Μεσσία της δόξης» τον αναγγελόμενον εις τον αιώνιον λόγον του Θεού άνθρωπον της αποστασίας και της ανομίας, τον ως Αντίχριστον ονομαζόμενον.

Δι’ αυτόν σχεδιάζεται η επανοικοδόμησις του Ναού του Σολωμόντος επί του λόφου, όπου τώρα ευρίσκεται το τέμενος του Ομάρ και διαδίδεται και διαφημίζεται η αναγκαιότης της δήθεν παγκοσμίου Κυβερνήσεως και του παγκοσμίου ηγέτη, η κατάργησις των εθνικών κρατών και η οικονομική συνένωσις με ένα παγκόσμιο νόμισμα.

Για την υλοποίηση αυτού του οράματος εγκατελείφθη ο άληθής Νόμος του Θεού, η Πεντάτευχος και οι Προφήται και αντικατεστάθησαν από τας εωφορικής επινοήσεως περγαμηνάς του Ταλμούδ, της Καμπάλα και της Ραββινικής παραφιλολογίας.

Αποδείξεις των ανωτέρω περιέχονται στις εκπληκτικές ιστοσελίδες των αρνουμένων αύτήν την τραγική έκπτωσι ορθοδόξων εβραίων, στις οποίες και παραπέμπω τους «καλοθελητάς» που ανέλαβαν την επαγγελματικήν υπεράσπισι της Σιωνιστικής εκτροπής εκ του αληθούς Ιουδαϊσμού. Ας κάμουν τον κόπον να πληκτρολογήσουν στο διαδύκτιο τις ιστοσελίδες:

http://www.israelversusjudaism.org και http://www.jewsnotzionists.org/ index.htm.

και τότε ίσως αισθανθούν εντροπήν για την άθεσμον και προκλητικήν στήριξί τους στο Σιωνιστικόν τέρας. Πρέπει δε να ληφθεί σοβαρώς υπ’ όψιν, ότι οι συγκεκριμένες ιστοσελίδες που εκπροσωπούν χιλιάδες ορθοδόξων εβραίων αρνουμένων την Σιωνιστικήν εκτροπήν εδρεύουν στις Η.Π.Α. και ότι στις συγκεκριμένες εβραϊκές ιστοσελίδες παρουσιάζονται εκτύπως τραγικά ντοκουμέντα πολλά των οποίων έχουν χρησιμοποιηθεί για την σημαντική βιβλιογραφία επί του θέματος για τις σχέσεις των Σιωνιστών ηγετών με το αισχρό και εγκληματικό καθεστώς του παρανοϊκού δικτάτορα Αδόλφου Χίτλερ που εξωλόθρευσε εκατομμύρια συνανθρώπων Εβραίων, Ρώσων, Πολωνών, Ελλήνων, Αθιγγάνων σε ένα από τα  ειδεχθέστερα εγκλήματα της ανθρώπινης Ιστορίας, που σήμερα όλοι με βδελυγμία καταδικάζουμε και μάλιστα προσωπικώς υποκλίνομαι ενώπιον της μνήμης των θυμάτων του τραγικού Ολοκαυτώματος κατασπαζόμενος τας μαρτυρικάς πληγάς των αθώων θυμάτων.

Ενδεικτικώς αναφέρομεν το συκλονιστικό βιβλίο «Min Hametzar» (Από τα βάθη) που εξεδόθη στην Ν. Υόρκη το 1961 εις τα Εβραϊκά και που συνεγράφη από τον Ραββίνο της Σλοβακίας Michael Ber Weissmandl ztl, Κοσμήτορος του Ιδρύματος Nitra Yeshiva που αναφέρεται στα χρόνια 1942-1945.

Αν δε υπήρχε ανθρώπινη δικαιοσύνη στην δίκη της Νυρεμβέργης πέραν των φυσικών ειδεχθών έγκληματιών αυτουργών Ναζί, θα έπρεπε να δικαστούν και οι ηθικοί αυτουργοί μεταξύ των οποίων και ο Πάπας της Ρώμης για το απίστευτο έγκλημα της δολοφονίας των οχτακοσίων χιλιάδων Σέρβων Νεομαρτύρων υπό τις ευλογίες του προσφάτως «αγιοποιηθέντος» από το Βατικανό ειδεχθούς εγκληματίου Καρδιναλίου της Κροατίας Αλουϊσίου Στέπινατς.

Συνεπώς δεν αποδέχομαι την κατηγορία του αντισημιτισμού που τεχνηέντως επεχείρησε το παγκόσμιο Σιωνιστικό λόμπυ να μου προσάψει διαστρέφοντας τους λόγους μου, διότι απλώς ανέδειξα την αλήθεια των πραγματικών περιστατικών που καταγγέλουν δεκάδες χρόνια οι ομοεθνείς των.

Δια τον Ισραηλιτικόν λαόν τρέφω αισθήματα βαθυτάτης αγάπης και εκτιμήσεως όπως δια κάθε λαόν της υφηλίου, ως οφείλω ως μέλος της Αδιαιρέτου Εκκλησίας του Χριστού.

Αντισιωνιστής είμαι και όχι αντισημίτης αντικρούων την πλανημένη και αδόκιμη θεώρηση του κόσμου και της ζωής με τον τραγικό και απαράδεκτο εωσφορισμό, που διαδίδεται δια μέσου των παραρτημάτων του Διεθνούς Σιωνισμού, των μασονικών σε κάθε χώρα στοών, όπου υπό τα κρυπτογραφικά στοιχεία του ιδίου Θεού της Μασονίας ΜΑΤΣ (Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος) κρύπτεται ο Εωσφόρος, όπως αποδεικνύεται από την εσωτερική βιβλιογραφία των στοών ως του επί τριάντα έτη Διευθυντού των θεοσοφιστικών-μασονικών περιοδικών ΙΛΙΣΣΟΣ και ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Κωστή Μελισσαρόπουλου υπό τον τίτλον «Επτά ομιλίαι εις τον 18ον βαθμόν»  και έχω καταδείξει σε δημοσιευμένα κείμενά μου και σε αναπάντητη αίτησί μου προς τον αρμόδιο Υπουργό Οικονομικών κ. Γεώργιο Παπακωνσταντίνου για την κατά νόμον διάλυσιν των λειτουργούντων υπό το προσωπείον δήθεν Ιδρυμάτων Μασονικών στοών, ενώ ουσιαστικά αποτελούν Ναούς λατρείας και μυήσεως στον Εωσφορισμόν που ήδη εκρεμεί προς εκδίκασιν ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Την πλήρη εξάρτηση των Μασονικών Στοών από τον Διεθνή Σιωνισμό απέδειξε με αδιάσειστα ντοκουμέντα ο μαχητής Δημοσιογράφος Κώστας Τσαρούχας στο μοναδικό βιβλίο «Η Μασονία στην Ελλάδα» που προλόγισε ο πρύτανης της Δημοσιογραφίας Σεραφείμ Φυντανίδης και όπου αποδεικνύεται ότι όλες οι ανά τον κόσμο Στοές υπόκεινται στην Σιωνιστική Υπερστοά BENEN BERITH (Μεγάλη Δρυς) η οποία εδρεύει στις ΗΠΑ και η οποία έχει παράρτημά της στην περιοχή της πλατείας Συντάγματος.

Την παγκόσμια οικονομική δικτατορία που επιχειρείται να επιβληθή την κατέδειξε αναφερομένη στην Υπερστοά Μπίλτνεμπεργκ, πολιτικού βραχίονα του διεθνούς Σιωνισμού η ανάρτηση στις ιστοσελίδες:

http://powerstructureresearch.wordpress.com/2009/05/27/das-institutionelle-netzwerk-der-bilderberg-gruppe και

http://blogpoliteia.wordpress.com/2009/05/28/machtstruktur-mapping-1-das-institutionelle-netzwerk-der-bilderberg-gruppe/#comment-511

από όπου το  περιοδικό NEXUS Ιουνίου 2010 αναδημοσιεύει τα σχετικά ντοκουμέντα και όπου παρίσταται ανάγλυφα η ασύληπτη και εφιαλτική παγκόσμια διαπλοκή, η οικονομική απολυταρχία δια των οποίων επιχειρείται ο στραγγαλισμός των δημοκρατικών ελευθεριών των λαών.

Απαντών στον Κυβερνητικόν εκπρόσωπον Υφυπουργόν κ. Πεταλωτήν θέτω ως απλός πολίτης τα κάτωθι ερωτήματα: Γιατί η Ευρωπαϊκή Τράπεζα δανείζει με επιτόκιο 1,1% και ο όμιλος των διεθνών Τραπεζών Σιωνιστικής ιδιοκτησίας μας δανείζει σήμερα με τοκογλυφικό επιτόκιο 6%;

Ποιός εμποδίζει την ουσιαστική πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης με την συμπερίληψη της μεγάλης Ρωσικής Ομοσπονδίας;

Ποιός πράγματι κωλύει την έκδοσι Ευρωομολόγου και αναγκάζεται ο Πρωθυπουργός να αρχίσει την συλλογή 1.000.000 υπογραφών Ευρωπαίων πολιτών; Από ποιούς φαλκιδεύεται η δυνατότητα της Ελλάδας να γίνει ενεργειακός κόμβος τόσον με την ακύρωση της συμφωνίας του αγωγού Μπουρκάς-Αλεξανδούπολης όσο και με την άρνηση των Ελληνικών Κυβερνήσεων να εφαρμόσουν το Διεθνές Δίκαιο της θαλάσσης που είναι ενσωματωμένο στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και να ανακηρύξουν για την Ελλάδα περιοχή ΑΟΖ (Αποκλειστικής οικονομικής ζώνης εκμετάλλευσης) αξιοποιώντας τα τεράστια ενεργειακά αποθέματα της Χώρας, που θα την καταστήσουν πρωταγωνιστή στην ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης για δεκαετίες και θα την οδηγούσαν στην έξοδο από την αιχμαλωσία του ΔΝΤ;

Γιατί δεν παραχωρούμε ναυτική βάση στο Ρωσικό στόλο για να εκμηδενήσουμε την Τουρκική απειλή και την χυδαία διεκδίκηση για συνεκμετάλευση του Αιγαίου καθώς και την κυριαρχική διεκδίκηση εκ μέρους της γείτονος, του μισού Αιγαίου έως του 25ου μεσημβρινού.

Γιατί δεν προχωρούμε άμεσα στην εξώρυξη του τεραστίου εθνικού μας πλούτου στην Β. Ελλάδα σε χρυσό, ούράνιο, όσμιο και άργυρο, όπως καταγγέλουν οι Καθηγηταί του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κων/νος Παπαστεφάνου της Πυρηνικής Φυσικής και Βασίλειος Παπαγεωργίου της Χημείας που επιστημονικώς αποδεικνύουν ότι είμαστε η πλουσιότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως σε ορυκτό πλούτο; Και τέλος τι εννοούσε ο κ. Πρωθυπουργός όταν μίλησε για την αναγκαιότητα παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης;

Στην επιθετικήν δήλωσιν νεοκόπου Αρχηγού κομματιδίου, υποβάλλω το ευγενές ερώτημα πως προεφήτευσε η συνελθούσα το 1993 εις τον Αστέρα Βουλιαγμένης Υπερστοά Μπίλντεμπεργκ με την συμμετοχή των ιδίων προσώπων που ανέφερα στην ειρημένη εκπομπή δια στόματος του τότε υπουργού εξωτερικών των Η.Π.Α. κ. Κρίστοφερ, εν μέσω πλήρους πολιτικής νηνεμίας στην ελληνική πολιτική σκηνή, την μετά τρίμηνο πτώση της Ελληνικής Κυβερνήσεως. Ας ερωτηθή περί αυτού ο νέστωρ της πολιτικής πρ. Πρωθυπουργός κ. Κων/νος Μητσοτάκης.

Και τέλος απαντών στο άρθρον του ΒΗΜΑΤΟΣ της Κυριακής 2/1/2010 υπό τον τίτλον «Ένας ταλιμπάν στον Πειραιά» συμβουλεύω ευπρεπώς τον ιδιοκτήτην κ. Ψυχάρην επειδή απέλιπεν ο μέντωρ του, για να μην επισυμβή και το κλείσιμο του ΒΗΜΑΤΟΣ της Κυριακής ως έγινε με το καθημερινό ΒΗΜΑ να προσέξει την αξιοπιστία της Εφημερίδος του και τους συντάκτες της, γιατί στον «Βηματοδότην» της Κυριακής 13/6/2010 δημοσιεύθηκαν τα ακόλουθα:

«Ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου είναι ο μοναδικός έλληνας πολιτικός που συμμετείχε στην εφετεινή συνεδρίαση της λέσχης Μπίλντεμπεργκ στην Ισπανία. Οι δύο άλλοι Έλληνες ήταν ο Πρόεδρος της Coca-Cola κ. Γ. Δαυΐδ και ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ κ. Λ. Τσούκαλης. Οι «κλειστές συζητήσεις» είχαν θέμα την παγκόσμια κρίση και ασφαλώς την Ελλάδα.

Από τις ξένες διασημότητες ξεχώρισαν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας κ. Χοσέ Λουίς Θαπατέρο , ο επίτροπος κ. Χ. Αλμούνια , ο επικεφαλής της Deutsche Βank κ. Τζ.Ακερμαν, ο πρόεδρος της Μicrosoft κ. Μπιλ Γκέιτς, ο ιστορικός κ. Νάιαλ Φέργκιουσον, ο ειδικός απεσταλμένος για το Πακιστάν και το Αφγανιστάν κ. Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ κ. Ρόμπερτ Ρούμπιν και ο επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του Ομπάμα κ. Λόρενς Σάμερς.

Και φυσικά καμία μυστική συνάντηση δεν είναι πραγματικά μυστική αν δεν συμμετέχει ο κ. Χένρι Κίσινγκερ. Τι είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου με όλους αυτούς;

«Θα μπορούσα να σου πω αλλά μετά θα έπρεπε να σε σκοτώσω» απάντησε με το γνωστό αινιγματικό του χαμόγελο σε συνεργάτη μου που τόλμησε να τον ρωτήσει. Ποιό μπορεί να είναι το θανάσιμο μυστικό; Ελπίζω όχι κατι σχετικό με το μέλλον της οικονομίας». δια των οποίων επαληθεύονται οι αναφορές μου.

Και μία οφειλομένη απάντηση στους γνωστούς Εκκλησιαστικούς κύκλους που έσπευσαν να υποστηρίξουν ανερυθριάστως αυτήν την σατανιστική παγκόσμια συνωμοσία για να μη θιγεί στο παραμικρό.

Είμαι περίεργος να μάθω τι στοχεύουν να απαντήσουν στο Δομήτορα της Εκκλησίας Κύριό μας όταν ευρεθούν ενώπιόν Του για να αποδώσουν λόγον της διαχειρίσεώς τους στον αμπελώνα Του όταν τους επιδείξει το Ταλμούδ, την Καμπάλα και την Ραββινική παραφιλολογία δια των οποίων ανηλεώς και χυδαίως καθυβρίζεται.

«Ο ετάζων καρδίας και νεφρούς» Κύριος θα δεχθή τα ψελλίσματά τους περί αγαπολογίας και ψευδοανθρωπισμού;

Και μία δήλωσις προς κάθε ενδιαφερόμενο: Οι Ιεράρχαι της Αδιαιρέτου, Ακαινοτομήτου Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας για θέματα πίστεως δεν παραιτούνται αλλά πεθαίνουν είτε στην εξορία είτε στο ἱκρίωμα.

πηγή: www.romfea.gr

Ρήξις: Είμαστε σίγουροι ότι το Ντοράκι θα "χαρεί" πολύ με την απάντηση του Δεσπότη και -όπως πάντα όταν χαίρεται- θα κάνει μάλλον μια ειρωνική δήλωση απλώνοντας αυτό το άνευ προηγουμένου χαρακτηριστικό της χαμόγελο, που ερμηνεύεται μόνο με δυο τρόπους: ηλιθιότητα και σατανικότητα. Περαστικά σου Ντορούλα. Από τούδε και εις το εξής τον Δεσπότη να τον προσέχεις. Είναι από κείνους που δε μασάνε ούτε μπροστά στο ικρίωμα. 

Πρωτεΐνες κατά του καρκίνου

Ο ΑΡΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ


Μια επαναστατική ανακάλυψη από το τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης γεννάει ελπίδες για τη θεραπεία της επαράτου νόσου

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ

Ελπίδα για θεραπεία του καρκίνου δημιουργεί μια διεθνώς πρωτοποριακή ανακάλυψη ελλήνων ερευνητών, αλλάζοντας δραματικά το τοπίο στο κρίσιμο κομμάτι της θεραπευτικής αγωγής του καρκίνου.

Ο αναπληρωτής καθηγητής Αριστείδης Ηλιόπουλος.Η ελληνική ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον Αριστείδη Ηλιόπουλο, αναπληρωτή καθηγητή στο τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης και συνεργαζόμενο ερευνητή του Ινστιτούτου Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Ερευνας (ΙΤΕ), αποκάλυψε τον μηχανισμό με τον οποίο μια πρωτεΐνη που φυσιολογικά εκφράζεται σε μικρές ποσότητες στον οργανισμό μπορεί να καταστρέψει καρκινικά κύτταρα.

Η συγκεκριμένη πρωτεΐνη, που ονομάζεται CD154, ρυθμίζει τους ανοσολογικούς μηχανισμούς άμυνας έναντι της καρκινικής αύξησης. Οι μελέτες του έλληνα ερευνητή Αρη Ηλιόπουλου και των συνεργατών του, που δημοσιεύονται στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό «Journal of Cell Biology», περιγράφουν μια νέα ιδιότητα της πρωτεΐνης CD154, δηλαδή την ικανότητά της να προσβάλλει απ' ευθείας τα καρκινικά κύτταρα επάγοντας τον θάνατό τους. Αντίθετα, φυσιολογικά κύτταρα δεν επηρεάζονται σε σημαντικό βαθμό και επιβιώνουν.

Η «Κ.Ε.» ζήτησε από τον Αρη Ηλιόπουλο περισσότερες πληροφορίες για την ανακάλυψη.

Ε Κύριε Ηλιόπουλε, πώς φτάσατε στη συγκεκριμένη θεραπευτική μέθοδο με την πρωτεΐνη CD154;

Α Σε μια σειρά πειραμάτων που πραγματοποιήσαμε ανακαλύψαμε πως η πρόσδεση της CD154 σε μόριο της επιφάνειας των καρκινικών κυττάρων ενεργοποιεί ένα ιδιότυπο σηματοδοτικό μονοπάτι αυτοκαταστροφής τους. Κεντρικό ρόλο σε αυτόν τον μηχανισμό παίζει η RIP1, μια ενδοκυττάριος πρωτεΐνη που ρυθμίζει τον κυτταρικό θάνατο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όμως, τα καρκινικά κύτταρα αναπτύσσουν μηχανισμούς ανθεκτικότητας στην κυτταροτοξική δράση του CD154. Η ομάδα μου κατάφερε μέσα από μια πολύπλοκη ερευνητική διαδικασία να αναγνωρίσει μια ομάδα γονιδίων, των ΙΑΡ, ως υπεύθυνων για την ανθεκτικότητα αυτή και έδειξε ότι χημικοί αναστολείς των ΙΑΡ αυξάνουν την κυτταρολυτική δράση της CD154. Η σύνθεση ειδικών φαρμάκων-καταστολέων των ΙΑΡ αποτελεί στόχο και προτεραιότητα πολλών φαρμακευτικών εταιρειών και ερευνητικών οργανισμών με σκοπό την κλινική εφαρμογή τους.

Ε Χρησιμοποιήσατε μια δική σας στρατηγική στο επιστημονικό πεδίο για να υπάρξουν θεραπευτικά αποτελέσματα;

Α Ναι, η χρήση της μοριακής βιολογίας για την κατανόηση των μηχανισμών που διέπουν τον κυτταρικό θάνατο έχει επιφέρει σημαντική πρόοδο στην καταπολέμηση των κακοηθειών του ανθρώπου. Στόχος του ερευνητικού μας έργου είναι η διαμόρφωση μιας θεραπευτικής στρατηγικής που θα προσβάλλει τα καρκινικά κύτταρα σε πολλαπλά επίπεδα, μειώνοντας τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό τους και την ανθεκτικότητά τους στη χημειοθεραπεία, ενώ παράλληλα θα ενισχύει και τους ανοσολογικούς μηχανισμούς άμυνας του οργανισμού.

Πρόσφατα η ερευνητική ομάδα μας, σε συνεργασία με επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλας στη Σουηδία, χρησιμοποίησε τον ιό του κοινού κρυολογήματος που έχει τροποποιηθεί στο εργαστήριο ώστε αφ' ενός να είναι ακίνδυνος για τον ασθενή και αφ' ετέρου να φέρει το γονίδιο για την πρωτεΐνη CD154. Ετσι ο ιός αυτός δρα ως «δούρειος ίππος», που μπορεί να εισχωρήσει στο κύτταρο και να παραγάγει μεγάλες ποσότητες CD154. Πρόκειται για μια μέθοδο που, σε συνδυασμό με αναστολείς των ΙΑΡ, αναμένεται να οδηγήσει στην πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση των κακοηθειών στον άνθρωπο.

πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Επιστολή του καθηγητή Ιωάννη Κογκούλη στο «Βήμα» για το άρθρο της Ρεπούση

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ - ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

ΤΟΜΕΑΣ: ΛΑΤΡΕΙΑΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

___________________________________________________________________________

Καθηγητής: Ιωάννης Β. Κογκούλης  

Θεσσαλονίκη 29-12-2010

Προς το Διευθυντή της Εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ»

κ. Παντελή Ι. Καψή

Μιχαλακοπούλου 80

Αθήνα 11528

   Κύριε Διευθυντά

            Την Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2010, στη σελίδα Α24 της έγκριτης εφημερίδας σας, μεταξύ των απόψεων για το σχετικό με την οικονομική κρίση κείμενο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας την Ελλάδος «Προς το λαό», φιλοξενήσατε την άποψη  της Αναπληρώτριας Καθηγήτριας Ιστορίας και Ιστορικής Εκπαίδευσης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κας Μαρίας Ρεπούση, με τον τίτλο «αποσιωπήσεις της διακήρυξης».

            Σχετικά με το θέμα αυτό θα μου επιτρέψετε να κάμω τις παρακάτω παρατηρήσεις (Θέλω να πιστεύω πως, στο όνομα του δημοκρατικού διαλόγου και της σφαιρικής ενημέρωσης των αναγνωστών σας και μάλιστα όσων είναι μέλη της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας μας, θα τις ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΤΕ).

            α) Η κα Μ. Ρεπούση στο εν λόγω κείμενο θεωρεί την παρέμβαση της Εκκλησίας πολιτική και τη χαρακτηρίζει ως εκτροπή από την αποστολή της, στην οποία αρμόζει μόνο η σιωπή! Ένας θεσμός δηλαδή

δύο χιλιάδων ετών θα πρέπει να είναι αμίλητος και αμέτοχος μπροστά στο πνευματικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της πατρίδας μας, τη στιγμή που οι πολίτες αυτής της χώρας στην πλειοψηφία τους είναι και μέλη της Εκκλησίας και περιμένουν απ’ αυτήν λόγο ευθύνης και παραμυθίας. Και μάλιστα δεδομένου ότι, ως γνωστόν, η Εκκλησία έσωσε τόσο το Γένος μας  όσο και τους βαλκανικούς γενικότερα λαούς από τον εκμουσουλμανισμό, όπως παλαιότερα από τον εκλατινισμό, και που σήμερα οι πάντες συμφωνούν πως η κρίση, η οποία μαστίζει την κοινωνία μας, είναι πρώτιστα ηθική και μετά οικονομική.

Η Εκκλησία ασφαλώς και δεν πρέπει να πολιτικολογεί. Οφείλει όμως να πολιτεύεται και να ερμηνεύει τα γεγονότα εκείνα που αφορούν στη ζωή του πολίτη και πιστού της εποχής μας. Και τούτο διότι αγκαλιάζει τον άνθρωπο ως σύνολο, ως πρόσωπο και εικόνα του Θεού. Επομένως Εκκλησία με το έργο της υπερασπίζεται την ανθρώπινη ζωή απέναντι σε κάθε σύστημα οργανωμένης ανευθυνότητας και συλλογικής απληστίας των, χωρίς ηθικούς φραγμούς, πιστευόντων για τον εαυτό τους στην εγκόσμια αθανασία διεθνών και ντόπιων ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ.

            Στη βάση αυτή με τον εμπνευσμένο και αγαπητικό της λόγο προς τον ελληνικό λαό η Εκκλησία εκθέτει την πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι, κάνει προς έπαινόν της την αυτοκριτική της και προτείνει λύσεις για την υπέρβαση του κοινωνικού φόβου και της ψυχολογικής καταπίεσης που μας επιβάλλει και συντηρεί το οικονομικό άγος.

            β) Άδικα επίσης, κατά τη γνώμη μας, η κα Μ. Ρεπούση θεωρεί ότι η Εκκλησία «είναι μία αντιδραστική δύναμη που συντάσσεται σε πολλές περιπτώσεις με την οπισθοδρόμηση». Και τούτο διότι, αντιτιθέμενη η Εκκλησία σ’ ένα σχολείο με τη μορφή Σύγχρονου Ψηφιακού Φροντιστηρίου παροχής χρησιμοθηρικών γνώσεων, ενδιαφέρεται για την, κατά τον απόστολο Παύλο, «υγιαίνουσαν» διδασκαλία, την ανόθευτη Παιδεία των νεοελλήνων, τη μόρφωσή τους-και όχι απλώς την εκπαίδευσή τους- την προσφερόμενη, μέσα στο πλαίσιο του παιδαγωγούντος σχολείου, με άριστα κείμενα και καλούς δασκάλους υψηλού επιπέδου. Η Εκκλησία πονάει και παλεύει για τον ενάρετο βίο και το ακηλίδωτο ήθος, την πνευματική θωράκιση και τη φωτισμένη πορεία στο γεμάτο πειρασμούς, δυσκολίες και αντιξοότητες κόσμο μας. 

            Αν αυτό είναι οπισθοδρόμηση τότε έχουμε χάσει δυστυχώς το νόημα των λέξεων, λησμονούντες ότι οπισθοδρομικός είναι όποιος στο όνομα του προοδευτισμού παίζει με το μέλλον των παιδιών μας, τα παγιδεύει στις κομματικές περιχαρακώσεις και τα φανατίζει με στείρες ιδεοληψίες. Οπισθοδρομικός είναι εκείνος που αυθαίρετα αγωνίζεται για την «Αποκαθήλωση» της Ελληνορθόδοξα προσανατολισμένης Παιδείας, χωρίς να ενδιαφέρεται για τον εσωτερικό κόσμο του κάθε νέου και ενθαρρύνει μία «Παιδεία» ανερμάτιστη και ξεκομμένη εν πολλοίς από τις πολιτισμικές μας αξίες και τη δοκιμασμένη παράδοσή μας.

            Σε κάθε όμως περίπτωση είναι τραγικό και αντιδημοκρατικό, τη στιγμή που και ο τελευταίος πολίτης έχει λόγο για την ποιότητα της Παιδείας στον τόπο μας, η κα Μ. Ρεπούση να μιλά για «ορθόδοξη προπαγάνδα στα σχολεία» και να διερωτάται γιατί η Πολιτεία επιτρέπει στην Εκκλησία «να παρεμβαίνει στην Εκπαίδευση». Ποιος όμως στις μέρες μας απαγορεύει την έκθεση απόψεων για οποιοδήποτε θέμα και πολύ περισσότερο για την Εκπαίδευση των παιδιών μας; Πότε επίσης η Εκκλησία, κατ’ εξοχήν θεσμός Πολιτισμού και Παιδείας, ανέβαλε, εμπόδισε ή επέβαλε μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, τη στιγμή που την ευθύνη αυτή την έχει η Πολιτεία; Γιατί, αλήθεια, θέλουμε την Εκκλησία να μην έχει φωνή στην επιχειρούμενη απίσχανση του Γένους, τον ευτελισμό του ανθρώπου, τη γενικευμένη εμπορευματοποίηση προσώπων και πραγμάτων, την υποδούλωση των λαών; Και αυτό τη στιγμή που, όπως προαναφέρθηκε, οι καλά, αντικειμενικά και απροκατάληπτα ενημερωμένοι ιστορικοί ομολογούν ότι η Εκκλησία σε δύσκολες περιόδους της ιστορίας με θυσίες, μαρτύριο και αίμα, κράτησε το Γένος μας όρθιο, τη γλώσσα μας ζωντανή και την αξιοπρέπειά μας ακέραιη;

            γ) Αποκορύφωμα της απαξιωτικής προς την Εκκλησία στάσης της κας Μ. Ρεπούση είναι η κατακλείδα του κειμένου της, όπου διερωτάται: (η Εκκλησία) «δεν μας απάντησε επίσης γιατί δεν συμμετέχει κι εκείνη, όπως όλοι, στην βελτίωση των δημοσίων οικονομικών της χώρας. Πού είναι, αλήθεια το κρασί και το λάδι της;». Δεν μπορεί όμως να μη γνωρίζει η κα Μ. Ρεπούση ως ιστορικός ότι τα πιο πολλά Νοσοκομεία και άλλα ιδρύματα στην Αθήνα είναι κτισμένα σε κτήματα της Εκκλησίας. Ότι επίσης υπάρχουν συμβάσεις μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας, σύμφωνα με τις οποίες η πρώτη οφείλει να πληρώνει τους μισθούς των ιερέων λόγω ακριβώς των ως άνω παραχωρήσεων της δεύτερης.

            Τα περί «μεγάλου ιδιοκτήτη» και «φοροασυλίας» της Εκκλησίας είναι καρπός ανεύθυνης προπαγάνδας. Είναι ένας μύθος που κάθε τόσο αναπαράγεται για λόγους εντυπωσιασμού και σκοπιμότητας. Η αλήθεια είναι ότι η Εκκλησία και τους φόρους της πληρώνει, και η όποια περιουσία της που δικαιούται να έχει χάριν του λαού, εν πολλοίς λεηλατήθηκε, καταπατήθηκε ή παραμένει δεσμευμένη ή και αναξιοποίητη συχνά, λόγω μικρής αξίας. Οφείλει επίσης η κα Μ. Ρεπούση να γνωρίζει ότι στις μέρες μας, και το ξέρει καλά αυτό η Πολιτεία, η Εκκλησία τόσο στην Αθήνα, όσο και στην περιφέρεια συντηρεί καθημερινά χιλιάδες ανθρώπων, ανεξάρτητα από θρησκεία και πολιτικά πιστεύω, με φαγητό και άλλες εισφορές.

            Αυτά ασφαλώς και πολλά άλλα, κυρίως δε η συμβολή στην κοινωνική συνοχή και την ψυχική ηρεμία του λαού μας, είναι «το κρασί και το λάδι» της Εκκλησίας. Αυτό το λάδι και το κρασί τα αντλεί από τη ζωή του σαρκωθέντος, σταυρωθέντος και αναστάντος Χριστού, από τον προφητικό λόγο του Ευαγγελίου και την αγιοπνευματική εμπειρία των Πατέρων της.

 Όποιος μελετά το Ευαγγέλιο γνωρίζει ότι ο Χριστός όταν έλεγε τις παραβολές είχε υπόψιν του την κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα της εποχής του. Στην Κυριακή δε προσευχή, το «Πάτερ ημών», μεταξύ των άλλων κάνει λόγο και για τον «άρτον τον επιούσιον». Αυτό δείχνει τη σοβαρότητα με την οποία η Εκκλησία αντιμετωπίζει ό, τι αφορά την πνευματική και την υλική διάσταση της ζωής των ανθρώπων, χωρίς μανιχαϊκές αντιλήψεις και κοντόθωρες προσεγγίσεις. Γι’ αυτό άλλωστε έχει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να μιλά, υπερασπιζόμενη με τον αξιακό της λόγο την αξιοπρέπεια και την ελευθερία των ανθρώπων.

 Ο καθένας βεβαίως μπορεί να ασκήσει κριτική στην Εκκλησία.

 Εκείνο που δεν είναι δυνατόν να γίνει, εφόσον έχουμε Δημοκρατία, είναι η φίμωση της Εκκλησίας. Γιατί ακριβώς είναι θεσμός ζωντανός, λαϊκός και ιστορικός. Είναι θεσμός που υπηρετεί τον άνθρωπο και την κοινωνία.

Με τιμή

Ιωάννης Β. Κογκούλης

Καθηγητής

Προκομήτορας της Θεολογικής Σχολής

του Αριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης

Κοινοποίηση: Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Κύριο ΙΕΡΩΝΥΜΟ.

Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.

το πήραμε από: toaftonoito.blogspot.com

Η σχέση νικάει τον χρόνο, η χρήση όχι

Tου Χρηστου Γιανναρα
Φταίει το μέτρο, όχι το μετρούμενο: Το θερμόμετρο, η ζυγαριά, όχι η αιτία που προκάλεσε τον πυρετό, η λαιμαργία που πρόσθεσε το βάρος.
Ηταν κακή η χρονιά που πέρασε, λέει δραματικά ο ολίγιστος πρωθυπουργός μας. Ατυχήσαμε στη ρουλέτα, όμως είχε στραβώσει προκαταβολικά η παρτίδα. Δεν διανοείται την αυτοκριτική, την υποχρέωση να λογοδοτήσει απέναντι στην κοινωνία, δεν έμαθε ποτέ ότι η εξουσία είναι διακονία των κοινών αναγκών, όχι τζόγος στο οικογενειακό του καζίνο. Οι οικογένειες, που κληρονομικά διαχειρίζονται το ελλαδικό φέουδο, μεγαλώνουν στους κόλπους τους τους επόμενους παίκτες του ηδονικού παιχνιδιού, και οι όροι του παιχνιδιού μόνο «επικοινωνιακοί», καθόλου ευθύνη έμπρακτων αποτελεσμάτων της πολιτικής στον κοινό βίο.
Τρεις ή τέσσερις μέρες μετά την επίρριψη των ευθυνών στην «κακή χρονιά», ο πρωθυπουργός προχώρησε στον ανασχηματισμό του προσωπικού του γραφείου. Το συγκροτούν εκατόν πενήντα (ναι, 150) υπάλληλοι: 45 στη «μονάδα» διοίκησης και οργάνωσης. 16 στην «παραγωγή πολιτικής». 13 για τον «επικοινωνιακό σχεδιασμό». 12 στην «παρακολούθηση του κυβερνητικού έργου». 11 υπάλληλοι θα παράγουν «καινοτομίες». 4 θα συντονίζουν «την υλοποίηση συγκεκριμένων προτεραιοτήτων του κυβερνητικού έργου». 10 θα οργανώνουν τον «απευθείας διάλογο του πρωθυπουργού με τους πολίτες». («Τα Νέα», 27/12/2010). Οι υπόλοιποι, ώς τους 150 που αναφέρει στον τίτλο της είδησης η εφημερίδα, μάλλον, με φαραωνικά ριπίδια, θα αναψύχουν τους 111 επιτελείς.
Απίστευτα πράγματα. Οχι απλώς εξωφρενικά (και χυδαία στον αμοραλισμό τους) για μια κοινωνία που βυθίζεται στον πανικό οικονομικής καταστροφής, αλλά και προκλητικά στυγνής ανελπιστίας. Το λαϊκό σώμα δεν αντιδρά, δεν καταλαβαίνει, τα αντανακλαστικά του έχουν οριστικά νεκρωθεί. Παράδειγμα καθόλου μοναδικό, αλλά χαρακτηριστικά ακραίο: Η «λεβεντομάνα» Κρήτη, η «πάντοτε απροσκύνητη», «προπύργιο της δημοκρατίας», «έτοιμη να θυσιαστεί για τη λευτεριά», ψηφίζει τριάντα χρόνια τώρα και θα ψηφίζει εσαεί τη σκλαβιά στην παπανδρεϊκή ασυδοσία, στο πιο εξευτελιστικό του πολίτη και της δημοκρατίας φεουδαρχικό σουλτανάτο. Αν κατόρθωσε κάτι εντυπωσιακό ο παπανδρεϊσμός στην Ελλάδα, είναι η απίστευτη σε έκταση εξηλιθίωση μεγάλων πληθυσμικών ομάδων: Οσο και αν επιχειρηματολογήσει κανείς μοιάζει μάταιο – η λογική σκέψη και κρίση δεν λειτουργούν. Η τραγική για τη χώρα φιγούρα του μειονεκτικού ηγέτη είναι ακόμα ανεκτή, ο λαός καταπίνει όποιον εξευτελισμό και αν του σερβίρουν έντεχνα.
Δεν υπάρχουν καλές και κακές χρονιές, ο χρόνος είναι μόνο μέτρο: «νόημα ή μέτρον... (λέγομεν) τον χρόνον, ουχ υπόστασιν» – το είχαν καταλάβει ο Αντιφών και ο Κριτόλαος, πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια, εμείς μάλλον το αγνοήσαμε. Χάσαμε τη σχέση: τι επομένως να μετρήσει ο χρόνος; Ξέρουμε μόνο τη χρήση και η χρήση γεννάει την ψευδαίσθηση της διάρκειας, της μόνιμης κατοχής. Οσο ευφραντικότερος ο πρωτογονισμός της ηδονής, με κορυφαία τα παραισθησιογόνα της εξουσίας, τόσο βαθύτερος ο βυθισμός στον αυτεξευτελισμό της ιταμότητας. Ο καταληκτήριος λόγος του ολίγιστου κατά τη συζήτηση του Προϋπολογισμού στη Βουλή (κοντεύει μήνας τώρα) θα ’πρεπε να διασωθεί για να θυμίζει στους ανθρωπολόγους των επόμενων αιώνων σε ποια έσχατη αλλοτρίωση και εξευτελισμό έφθασε το κάποτε Γένος των Ελλήνων.
Να προσθέσουμε κάτι, ίσως δύσληπτο για τη νοητική εμβέλεια των συνεπαρμένων από τα ακκίσματα (και τις πομπές) του παπανδρεϊκού στον δύσμοιρο τόπο μας τσίρκου: Ο χρόνος μετράει τη σχέση, μετράει και την αποτυχία της σχέσης. Οταν κατορθώνεται η σχέση, γευόμαστε την ελευθερία από τη μέτρηση, την εμπειρία του «νυν» ως απεριόριστης διάρκειας: Διαβάζουμε τον Αριστοτέλη και είναι σύγχρονος, ακούμε τον Μότσαρτ και τον ψηλαφούμε υπαρκτόν πάντα ανάμεσά μας. Ο,τι ονομάζουμε «ποιότητα» της ζωής, ευαισθησία που τη γεννάει η καλλιέργεια, είναι κάποιες διαστατές απουσίες, για μας υπαρκτές μέσα από τη μετοχή μας στις σχέσεις κοινωνικής συνοχής που υπηρετεί το έργο τους.
Το έργο του Μάνου Χατζιδάκι, του Τσαρούχη, του Πικιώνη, του Καβάφη ιδρύει για τον καθένα μας σχέσεις πάντοτε επίκαιρες, ακατάλυτες από τον χρόνο. Γιατί το έργο τους υπηρετούσε κάτι που ήξεραν ότι τους ξεπερνάει: το «εμείς», όχι το «εγώ», την πατρίδα, όχι το συμφέρον της συντεχνίας. Η σχέση είναι στους αντίποδες της χρήσης, της ιδιοποίησης, της ιδιοτέλειας. Προϋποθέτει η σχέση την παραίτηση από το εγώ, την αυθυπέρβαση, την ανιδιοτέλεια. Γι’ αυτό και νικάει τον χρόνο. Τα άτομα πεθαίνουν, οι σχέσεις διαρκούν.
Στα σχολειά κάποτε αναστρεφόμασταν τους ήρωες και τους ευεργέτες – τους κορυφαίους της αυταπάρνησης. Τα ονόματά τους και το έργο τους σάρκωναν την οικειότητα της «πατρίδας». Καθόλου τυχαία η πασοκική λοιμική (που οργανικό της κομμάτι, αδιαφοροποίητο, είναι και η Ν.Δ.) εξάλειψε από την παιδεία κάθε σχέση με τους υπαρκτούς: τους ήρωες και τους ευεργέτες. Επέβαλαν τη λατρεία της χρήσης, όχι της σχέσης. Τη χρησιμότητα, όχι τη χαρά της κοινωνίας. (Συμπλέουν σήμερα ακόμα και οι αξιωματούχοι της «επικρατούσας θρησκείας»: συνεπαρμένοι από τη χρησιμοθηρία «προνοιακού έργου», ανυποψίαστοι για την ίδια την «εκκλησιαστική» τους ταυτότητα).
Οταν η πολιτική είναι άθλημα ανιδιοτέλειας, αυταπάρνησης, αυτοπροσφοράς, τότε ιδρύει σχέσεις ακατάλυτες από τον χρόνο: το γεγονός της κοινωνίας που δωρίζει ποιότητα ζωής, τη χαρά της συνύπαρξης, τη δυναμική της καλλιέργειας – πράγματα «πολυτίμητα». Οταν παγιδεύεται στη χρήση η πολιτική, σκιαμαχώντας για εντυπωσιασμό «διάρκειας», συμπαρασύρει και τους χρήστες της στον αφανισμό από το πεδίο των σχέσεων. Παράγει πολιτικούς μιας χρήσεως, εφήμερης φήμης: Παπαρήγα μιας χρήσεως, Αλαβάνο μιας χρήσεως συνοπτικά παροδικής, Παπανδρέου, Μητσοτάκηδες, Καραμανλήδες, διάττοντες ανυποψίαστους για την καθαρτήρια δυναμική του χρόνου. Του χρόνου που λιχνίζει το σιτάρι, σκορπίζει στη λήθη το άχυρο.
Αμποτε στην καινούργια χρονιά να γρηγορέψει το ανεμοσκόρπισμά τους. Να μην προλάβει η αρρωστημένη τους ιδιοτέλεια, μικρονοϊκή και τυφλή, να βλάψει περισσότερο τη συνύπαρξή μας. Αν δεν είναι κιόλας πολύ αργά.


πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ