Σταμάτα όμως προσκυνητέ αυθέντη σε παρακαλώ πολύ, να πετάς τα εκατοντάδες αποτσίγαρά σου με αυτό το ... "τακτ" από το παραθύρι του volvo αλλά και του τζιπ (BMW) που οδηγάς. Τέτοιες ενέργειες δεν συνάδουν με τον πολιτικό σου (και όχι μόνο) πολιτισμό, προσκυνητέ αυθέντη, χρυσορρήμον ρήτορα, πρωτοπόρε της σκέψης και της διανόησης. Αν το τασάκι είναι μονίμως γεμάτο, φώναξέ μας να... σου το αδειάσουμε. Όποιον και να πεις θα γίνει κομμάτια να σε εξυπηρετήσει..
Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010
Πάνω στο πεζοδρόμιο η δημαρχιακή η λιμουζίνα... Νο 2
Σταμάτα όμως προσκυνητέ αυθέντη σε παρακαλώ πολύ, να πετάς τα εκατοντάδες αποτσίγαρά σου με αυτό το ... "τακτ" από το παραθύρι του volvo αλλά και του τζιπ (BMW) που οδηγάς. Τέτοιες ενέργειες δεν συνάδουν με τον πολιτικό σου (και όχι μόνο) πολιτισμό, προσκυνητέ αυθέντη, χρυσορρήμον ρήτορα, πρωτοπόρε της σκέψης και της διανόησης. Αν το τασάκι είναι μονίμως γεμάτο, φώναξέ μας να... σου το αδειάσουμε. Όποιον και να πεις θα γίνει κομμάτια να σε εξυπηρετήσει..
Πάνω στο πεζοδρόμιο η δημαρχιακή η λιμουζίνα...
Τι δουλειά έχουν τα αυτοκίνητα τα δημαρχιακά να είναι παρκαρισμένα πάνω στα πεζοδρόμια;
Κάτοικος της περιοχής πάρκου
Ρήξις: Αφήστε επιτέλους ήσυχο το δήμαρχό μας! Τον σωτήρα μας!! Το καμάρι της πόλης, του νομού και της χώρας!!! (για να μη βγούμε και παραέξω). Στους σωτήρες όλα επιτρέπονται... Μέγα και προσκυνητέ αυθέντη αγνόησέ τους.
Αφήστε μας να χρεοκοπήσουμε αν τολμάτε ρε λαμόγια.
Του Νίκου Μπογιόπουλου
Κάτσαμε στον…(γαλλογερμανικό) άξονα
«Αν δεν εφαρμόσουμε το μνημόνιο δεν θα μας δανείζουν και δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις».Το ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός στη διακαναλική. Η ίδια φράση επαναλαμβάνεται αυτούσια διακόσιες φορές τη μέρα από τους «παπαγάλους» του.
Κι όμως, η αλήθεια είναι η ακριβώς αντίθετη. Δεν είναι τα δάνεια που πληρώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις. Είναι οι (κομμένοι) μισθοί και οι (κομμένες) συντάξεις που πληρώνουν για τα δάνεια!
Αντί άλλης απόδειξης, ας καταφύγουμε για μια ακόμα φορά στη γλώσσα των αριθμών. Των δικών τους αριθμών.
2010
Σε ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών στις 20/5/2010 διαβάζουμε: «Για το εννεάμηνο Απριλίου – Δεκεμβρίου 2010 που διανύουμε, οι υποχρεώσεις του Ελληνικού Δημοσίου για τοκοχρεολύσια εκτιμώνται σε 39,7 δισ. ευρώ». Το Ελληνικό Δημόσιο, λοιπόν, πρέπει μέχρι το τέλος του χρόνου να καταβάλει στις καπιταλιστικές αγορές, στους κάθε λογής ομολογιούχους και στους «τοκογλύφους» περί τα 40 δισ. ευρώ
*
– Δάνειο 20 δισ. ευρώ το Μάη.
– Δάνειο 9 δισ. ευρώ μέσα στο Σεπτέμβρη.
– Δάνειο 9 δισ. ευρώ που θα εισπραχθεί μέχρι το Δεκέμβρη, εφόσον η τρόικα εγκρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών και θεωρήσει ότι το …«πετσόκομμα» του ελληνικού λαού συνεχίζεται με «ικανοποιητικούς ρυθμούς». Αθροισμα: 38 δισ. ευρώ.
Συμπέρασμα:Από τα «σωτήρια» δάνεια, με τους νέους δυσβάσταχτους όρους για τον ελληνικό λαό, ούτε πεντάρα τσακιστή δεν πάει για (τους περικομμένους) μισθούς και συντάξεις! Ολα τα νέα δάνεια (38 δισ.) της φετινής χρονιάς πάνε για να καλυφθούν τα χρέη από τα προηγούμενα δάνεια (40 δισ.), όλα τα δάνεια γυρίζουν πίσω στους δανειστές. Το μόνο που μένει στον ελληνικό λαό είναι οι νέοι κι ακόμα μεγαλύτεροι τόκοι!
2011
Σύμφωνα με τα κυβερνητικά στοιχεία (σ.σ.: μάρτυς μας, εκτός από το Θεό, και το «Βήμα» της 10/10/2010) για το έτος 2011 η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει σε τόκους το ποσό των 12,5 δισ. ευρώ και για χρεολύσια το ποσό των 34,7 δισ. ευρώ. Αθροισμα: 47,3 δισ. ευρώ!
Με άλλα λόγια: Από τα 40 δισ. ευρώ της «σωτηρίας» που βάσει του μνημονίου θα «εισρεύσουν» στην Ελλάδα το επόμενο έτος, ούτε δεκάρα δε θα πάει για μισθούς και συντάξεις. Ολα (μα όλα!) θα επιστρέψουν στους «καλούς» δανειστές μας, προς τους οποίους θα μείνουμε και με ένα επιπλέον χρέος ύψους 7,3 δισ. ευρώ!
2012
Οπως και πάλι τα κυβερνητικά στοιχεία ομολογούν, το έτος 2012, οπότε θα έχουμε την εκταμίευση των υπόλοιπων 40 δισ. ευρώ από το «μηχανισμό στήριξης», η Ελλάδα θα πρέπει να καταβάλει στους δανειστές της τόκους ύψους 11,1 δισ. ευρώ και χρεολύσια ύψους 31,7 δισ. ευρώ.
Αθροισμα: 42,8 δισ. ευρώ!
Φράγκο, δηλαδή, για μισθούς και συντάξεις. Οπως θα «έρθει» η… «βοήθεια» έτσι θα γυρίσει στους δανειστές. Μάλιστα, γι’ αυτό το «πήγαινε – έλα», θα μας έχουν φεσώσει και με 2,8 δισ. ευρώ – επιπλέον – τόκους…
***
Τι αποδεικνύεται, λοιπόν, περίτρανα;
Από τα περιβόητα δάνεια που κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ – ΕΚΤ «εξασφάλισαν» για το λαό, από τα δάνεια που αν στους «φίλους» μας δεν αρέσει (!) το αποτέλεσμα των εκλογών τότε δε θα τα εκταμιεύσουν, και τότε – σύμφωνα με τους «πατριώτες» – θα επέλθει χρεοκοπία και στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις,ούτε ένα ευρώ (αριθμός: 1) δεν πάει σε μισθούς και συντάξεις!
*
Ολα τα δάνεια
- μα όλα! -
είτε ως τόκοι, είτε ως χρεολύσια, είτε ως επιδοτήσεις, είτε ως επιχορηγήσεις, είτε ως φορολογικές απαλλαγές, επιστρέφουν κατευθείαν (!) και με το αζημίωτο (!) στους εγχώριους και τους διεθνείς νταβατζήδες της χρηματιστικής ολιγαρχίας. Στον ελληνικό λαό, το μόνο που απομένει είναι ο ασφαλιστικός Καιάδας, ο εργασιακός Μεσαίωνας, οι ακόμα μικρότεροι μισθοί και οι ακόμα μικρότερες συντάξεις, για να αποπληρώνει τους ακόμα μεγαλύτερους τόκους, τα ακόμα περισσότερα χρεολύσια!
*
Τελικά, δηλαδή, ένα μόνο απομένει στον ελληνικό λαό:
Να πάρει την απόφαση να τους ανατρέψει. Να τους στείλει από κει που ήρθανε. Για να γίνει ο ίδιος ιδιοκτήτης του πλούτου που αυτός και μόνο αυτός παράγει.
Ήξεραν τα πάντα! Απάτη το Μνημόνιο!!!
Του Γιώργου Δελαστίκ
Η κυβέρνηση και η ΕΕ συνεργάστηκαν για να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό. Έστησαν το παραμύθι με τη δήθεν απειλούμενη χρεοκοπία, προκειμένου να παραλύσουν τις αντιδράσεις του τρομοκρατημένου ελληνικού λαού, πετυχαίνοντας έτσι να τον μετατρέψουν σε «πειραματόζωο» πανευρωπαϊκής χρησιμότητας.
Τίναξε στον αέρα τη βάση όλης της πολιτικής του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου η δημόσια ομολογία του προέδρου του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ ότι οι ηγέτες της ΕΕ ήξεραν επί δεκαετίες τα πάντα για την.....
πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, αλλά δεν μιλούσαν και δεν πίεζαν να αλλάξει τίποτα, επειδή η Γερμανία και η Γαλλία επωφελούνταν τα μέγιστα από τις εξαγωγές τους στη χώρα μας!Καταρρέει με την παραδοχή του Γιουνκέρ όλο το οικοδόμημα της πολιτικής απάτης, στην οποία ο Γιώργος Παπανδρέου στήριξε το παραμύθι ότι δήθεν το καθεστώς υποτέλειας στην ΕΕ και στο ΔΝΤ που υπήγαγε την Ελλάδα μέσω του Μνημονίου υπήρξε απόρροια της αποκάλυψης της άθλιας κατάστασης που άφησε την οικονομία μας η κυβέρνηση Καραμανλή στα μάτια των «εμβρόντητων» Ευρωπαίων.
Αφού ο Γιουνκέρ δηλώνει ευθαρσώς ότι οι Ευρωπαίοι γνώριζαν την κατάσταση εδώ και δεκαετίες, ασχέτως του ότι δεν μιλούσαν γι’ αυτή δημοσίως, είναι προφανές ότι μόνο έκπληκτοι δεν έμειναν όταν ανέλαβε πέρσι τον Οκτώβριο πρωθυπουργός της χώρας ο Γιώργος Παπανδρέου και άρχισε να διαλαλεί ότι «η ελληνική οικονομία βρίσκεται στην Εντατική», συνοδευόμενος από τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου που διατυμπάνιζε ότι «η Ελλάδα είναι “Τιτανικός”»!
Ο πρωθυπουργός ψεύδεται
Παράλληλα, έχουμε πλέον και επίσημη επιβεβαίωση του γεγονότος ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ψεύδεται ασύστολα, όταν ισχυρίζεται ότι έλαβε γνώση της κατάστασης της οικονομίας της χώρας αφότου ανέλαβε τη διακυβέρνησή της.
Ο τέως υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ο σοσιαλδημοκράτης Πέερ Στάινμπρικ αποκάλυψε σε άρτι εκδοθέν βιβλίο του ότι είχε ο ίδιος πλήρως ενημερώσει τον Γιώργο Παπανδρέου για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ήδη από τον Ιανουάριο του 2009, πολύ πριν από τις περσινές βουλευτικές εκλογές που έφεραν το ΠΑΣΟΚ θριαμβευτικά στην εξουσία. Μάλιστα, κατά το Γερμανό τέως υπουργό, ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίστηκε προβληματισμένος μετά την ενημέρωση και του εξέφρασε την ταλάντευσή του για το εάν έπρεπε ή όχι να επιδιώξει να κερδίσει την πρωθυπουργία υπ’ αυτές τις συνθήκες.
Δεν τόλμησε φυσικά ο Γιώργος Παπανδρέου να προβεί σε οποιαδήποτε διάψευση των ισχυρισμών του Πέερ Στάινμπρικ, αλλά κατά τα άλλα έκανε προεκλογική σημαία του το σύνθημα… «Λεφτά υπάρχουν», αποδεικνύοντας πόσο υποκριτικοί ήταν οι δήθεν δισταγμοί του να κατακτήσει την εξουσία.
Μας εξαπάτησαν
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήξεραν από πριν την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, αποκάλυψε ο Γιουνκέρ. Ο Γιώργος Παπανδρέου ήξερε από πριν τα πάντα, αποκάλυψε ο Στάινμπρικ. Άρα και οι μεν και ο δε εξαπάτησαν ασύστολα τον ελληνικό λαό με την κωμωδία που έστησαν από πέρσι τον Οκτώβριο, με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας να αποκαλύπτει, δήθεν, τα σημεία και τέρατα της οικονομικής διακυβέρνησης Καραμανλή και τους Ευρωπαίους ηγέτες να πέφτουν, δήθεν, από τα σύννεφα και να αποφασίζουν να στερήσουν την οικονομική ανεξαρτησία της χώρας μας.
Υπό το φως αυτών των αποκαλύψεων αποκτά νέα διάσταση η ειλικρινέστατη, όπως αποδεικνύεται, δήλωση του υφυπουργού Οικονομικών Φίλιππου Σαχινίδη στη ΝΕΤ, στις αρχές Μαΐου, ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε ήδη αποφασίσει την προσφυγή στο ΔΝΤ από την επομένη των εκλογών που την έφεραν στην εξουσία.
Η δήλωση Σαχινίδη μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε βαθύτερα την πραγματική φύση και τους πραγματικούς στόχους της κυβέρνησης Παπανδρέου και να αντιληφθούμε πού θέλει να οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός, ανεξάρτητα από τα όσα διακηρύσσει δημοσίως.
Η κυβέρνηση και η ΕΕ συνεργάστηκαν για να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό. Έστησαν το παραμύθι με τη δήθεν απειλούμενη χρεοκοπία, προκειμένου να παραλύσουν τις αντιδράσεις του τρομοκρατημένου ελληνικού λαού, πετυχαίνοντας έτσι να τον μετατρέψουν σε «πειραματόζωο» πανευρωπαϊκής χρησιμότητας. Μελετούν τις –ουσιαστικά ανύπαρκτες μέχρι τώρα– αντιδράσεις των Ελλήνων σε ακραία μέτρα περικοπής μισθών και συντάξεων, αγριότατης φορολόγησης, εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, υποβάθμισης της υγείας, της παιδείας, των κρατικών υπηρεσιών κοινής ωφέλειας…
ΔΝΤ και ξερό ψωμί
Προκειμένου να υλοποιήσει τον προεκλογικά αποφασισμένο στόχο του να οδηγήσει την Ελλάδα σε καθεστώς υποτέλειας στο ΔΝΤ που ελέγχεται από τους Αμερικανούς, ο Γιώργος Παπανδρέου, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, αποκάλυψε δημόσια την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας που όλοι οι ηγέτες της ΕΕ ήξεραν αλλά όλοι έκρυβαν – άλλοι για λόγους συμφέροντος και άλλοι για λόγους σκοπιμότητας που αφορά την ίδια τη λειτουργία της ΕΕ.
Καθώς τα κομμάτια του παζλ συμπληρώνονται ένα ένα με την πάροδο του χρόνου και καθώς ολοένα και περισσότερα στόματα ανοίγουν, μπορούμε τώρα να πούμε ότι αρχικά η στάση του Γιώργου Παπανδρέου αιφνιδίασε τους ηγέτες της ΕΕ. Όχι φυσικά γιατί ενδιαφέρονται για την Ελλάδα, αλλά γιατί ανάλογη συγκάλυψη της κατάστασης επικρατούσε κοινή συναινέσει για πολλές χώρες-μέλη της ΕΕ. Γι’ αυτό και η αρχική στάση των Ευρωπαίων ηγετών ήταν αμήχανη, μουδιασμένη. Δεν ήξεραν ακόμη πώς να χειριστούν το θέμα.
Ο Γιώργος Παπανδρέου πολιορκούσε φορτικά ήδη από τον Οκτώβριο το διευθυντή του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν για να υπαγάγει αμέσως την Ελλάδα σε καθεστώς Μνημονίου, παρόλο που ο τελευταίος τον παρέπεμπε συστηματικά στην Ευρωζώνη. Η αντίφαση λύθηκε, όταν τελικά οι Γερμανοί αποφάσισαν να χρησιμοποιηθεί το ΔΝΤ ως «σκουπιδοτενεκές» για τα δεύτερης κατηγορίας μέλη της ΕΕ και, ταυτόχρονα, ως μοχλός επιβολής εξοντωτικής λιτότητας και κατάλυσης των κοινωνικών κατακτήσεων των ευρωπαϊκών κρατών, στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής υστερίας πολιτικής λιτότητας σε όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ και πρωτίστως της Ευρωζώνης.
Μέτωπο κατά απατεώνων
Σίγουρα έχει την αυτοτελή, δική της σημασία το γεγονός της αποκάλυψης ότι τόσο η ΕΕ όσο και ο Γιώργος Παπανδρέου ήξεραν εκ των προτέρων την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και εξαπατούσαν το λαό της υποκρινόμενοι τους αδαείς. Σοβαρό θέμα, αλλά το σημαντικότερο είναι άλλο.
Αφού επί δεκαετίες γνώριζαν την κατάσταση οι Ευρωπαίοι εταίροι της ΕΕ και δεν έκαναν τίποτα, είναι προφανές ότι καμιά «αδήριτη ανάγκη» δεν υπήρχε για καθεστώς Μνημονίου. Αν ήταν αναγκαίο, θα μας το είχαν επιβάλει νωρίτερα.
Ας μην γελιόμαστε. Το Μνημόνιο δεν είναι φάρμακο θεραπείας των μακροοικονομικών δεικτών της ελληνικής οικονομίας. Το Μνημόνιο συνιστά αυτοτελές επιθετικό σχέδιο αναμόρφωσης της ελληνικής κοινωνίας. Σημασία για τον Γιώργο Παπανδρέου και την ΕΕ έχουν αυτοτελώς τα μέτρα που προβλέπει το Μνημόνιο – η μείωση μισθών και συντάξεων, το φορολογικό «γδάρσιμο» όλων των Ελλήνων που ήδη πληρώνουν φόρους, η κατάλυση του κοινωνικού κράτους.
Πάλη για το μέλλον
Το Μνημόνιο Παπανδρέου – ΕΕ – ΔΝΤ έχει στόχο την επιβολή ενός κοινωνικού Μεσαίωνα. Το ένα εκατομμύριο άνεργοι που θα προκαλέσει φέτος θα είναι μόνο η αρχή. Το Μνημόνιο αποσκοπεί στη διαρκή υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού, εδραζόμενο στην ακραία νεοφιλελεύθερη αντίληψη ότι όσο πιο πολύ φτωχαίνουν οι Έλληνες και πέφτουν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα εισοδήματά τους, τόσο πιο… «ανταγωνιστική» θα γίνεται η ελληνική οικονομία. Όσο πιο φτηνά δηλαδή αγοράζουν τις υπηρεσίες μας, τις επιχειρήσεις μας ή τη γη μας οι Γερμανοί, τόσο καλύτερα, πιστεύει η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Είναι προφανές ότι από το εάν θα επιβληθεί τελικά ή θα ανατραπεί το Μνημόνιο θα κριθεί το μέλλον της πατρίδας μας. Αν, δηλαδή, θα μετατραπεί η Ελλάδα σε μια εξαρτημένη, ξεπουλημένη χώρα, η οποία από τα ταχυδρομεία και τα τρένα έως το ηλεκτρικό και το νερό θα βρίσκεται στα χέρια ξένων δυναστών, όπως επιδιώκει ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του σε συνεργασία με την ΕΕ και το ΔΝΤ, ή αν θα ξαναζήσουμε ημέρες εθνικής αξιοπρέπειας ανατρέποντας το Μνημόνιο και τους φορείς του.
Η Μέρκελ κάνει... Νταχάου την ΕΕ!
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Δωρικός, σκληρός, αλαζονικός ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της φιλοκυβερνητικής δεξιάς γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» προχθές: «Η Συνθήκη της Λισαβόνας θα αλλάξει». Με στόχο, όπως μας πληροφορεί ο υπότιτλος, να επιτευχθούν «μια ομπρέλα σωτηρίας και σκληρότερες κυρώσεις εναντίον των αμαρτωλών του ελλείμματος».Με δύσκολα συγκρατούμενη ικανοποίηση, η εφημερίδα πληροφορεί τους αναγνώστες της ότι «το σύμφωνο σταθερότητας της ΕΕ θα τύχει τέτοιας επεξεργασίας, ώστε τα κράτη-μέλη με υψηλά χρέη ή υψηλό έλλειμμα του προϋπολογισμού να τιμωρούνται νωρίτερα και σκληρότερα»!
Αυτή ήταν η ουσία των αποφάσεων της συνόδου κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες, στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας: να τιμωρούνται σκληρότερα και νωρίτερα όποιες χώρες - μέλη της ευρωζώνης και της ΕΕ γενικότερα αποκλίνουν από τη γραμμή δημοσιονομικής πειθαρχίας που επιβάλλει κάθε φορά το Βερολίνο.
Αν υπάρχει ακόμη κάποιος που αμφιβάλλει για το ποιος υπαγορεύει τη γραμμή στην ΕΕ, όπου μεταξύ των 27 ηγετών των χωρών - μελών της ένας -μία στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή- είναι πιο «ίσος» από τους 26 υπόλοιπους, θα μπορούσε να ρίξει μια ματιά στο κύριο άρθρο του προχθεσινού φύλλου των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου.
«Η Σιδηρά Κυρία έβαλε τη σφραγίδα της» ήταν ο εύγλωττος τίτλος. «Η έκβαση της συνόδου κορυφής της ΕΕ αυτής της εβδομάδας ήταν διδακτική ως απόδειξη του πού βρίσκεται η εξουσία στην Ευρώπη» άρχιζε το κύριο άρθρο και συνέχιζε:
«Οι ίδιοι ηγέτες της ΕΕ που επί μήνες πρόβαλλαν ενστάσεις στην αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας, την Παρασκευή άλλαξαν πορεία και υιοθέτησαν πρόταση περιορισμένων τροποποιήσεων. Δεν ήταν δύσκολο να βρει κανείς τον λόγο αυτής της αλλαγής στάσης: ήταν πρόταση της Γερμανίας!
Αυτό ήταν το τελευταίο μάθημα για το πώς τα προβλήματα της ευρωζώνης με το χρέος ώθησαν τη Γερμανία σε ηγετικό ρόλο ακόμη πιο εξέχοντα από όσο στις ημέρες πριν από την κρίση» υπογράμμιζε η βρετανική εφημερίδα και κατέληγε στο βαρυσήμαντο πολιτικό συμπέρασμα: «Το μέλλον της Ευρώπης θα διαμορφώνεται υποχρεωτικά όλο και περισσότερο από τους θεσμούς, τον κόσμο και τα γεγονότα στη Γερμανία».
Με άλλα λόγια, οι εσωτερικές εξελίξεις στη Γερμανία θα καθορίζουν όλο και περισσότερο το μέλλον της Ευρώπης!
Πρόκειται για μια εφιαλτική προοπτική - τόσο για την Ευρώπη όσο και για την Ελλάδα που μας ενδιαφέρει ειδικότερα.
Ελάχιστοι είναι σίγουρα οι Ελληνες που θα ήθελαν να υπάγονται στην πολιτική δικαιοδοσία του εκάστοτε Γερμανού καγκελάριου και βεβαίως η Ενωμένη Ευρώπη ως ψευδώνυμο του Τέταρτου Γερμανικού Ράιχ σε ελάχιστους ευρωπαϊκούς λαούς φαντάζει ελκυστική και επιθυμητή.
Η ανατριχιαστική πρόταση της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ να αφαιρείται το δικαίωμα ψήφου από όποια χώρα παραβιάζει τη δημοσιονομική σταθερότητα (έλλειμμα προϋπολογισμού μέχρι 3% του ΑΕΠ το ανώτατο και δημόσιο χρέος έως 60% του ΑΕΠ), αποκαλύπτει σε όλη της την αγριότητα τη γερμανική αντίληψη για τον χαρακτήρα της ΕΕ.
Αφαίρεση δικαιώματος ψήφου μιας χώρας που συμμετέχει σε μια ολοκλήρωση κρατών που καθημερινά υιοθετούν αποφάσεις που την αφορούν άμεσα, σημαίνει χώρα υποτελής, χώρα προτεκτοράτο, χώρα υπόδουλη, που εκτελεί αποφάσεις που παίρνουν άλλοι για τη διοίκησή της!
Και μόνο το γεγονός ότι η Μέρκελ τόλμησε να κάνει τέτοια πρόταση που συνεπάγεται ότι θεωρεί πολύ σημαντικότερο το ύψος του ελλείμματος του προϋπολογισμού μιας χώρας από την υποτέλειά της, τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο, υποδηλώνει τα σχέδια του Βερολίνου για το μέλλον της Ευρώπης. Αποκαλύπτει στην πραγματικότητα πώς θα εξελιχθεί η ΕΕ στο άμεσο μέλλον, αν οι λαοί της Ευρώπης δεν φράξουν τον δρόμο στους Γερμανούς του Τέταρτου Ράιχ.
Ελλειμα
Θα ψήφιζαν μόνο οι... 5 από τους 27!
Ο παραλογισμός της γερμανικής θέσης περί στέρησης του δικαιώματος ψήφου στις χώρες της ΕΕ που έχουν έλλειμμα πάνω από 3% του ΑΕΠ γίνεται αντιληπτός με πολύ πρακτικό τρόπο. Αν εφαρμοζόταν σήμερα, τότε από τις 27 χώρες - μέλη της ΕΕ θα έχαναν το δικαίωμα ψήφου οι... 22!!! Από τις 16 χώρες της ευρωζώνης θα είχαν δικαίωμα ψήφου μόνο... 2!!! Το διασκεδαστικό δε είναι ότι σ’ αυτές τις 2 δεν είναι ούτε η Γερμανία, ούτε η Γαλλία, οι οποίες ξεπερνούν και το 3% του ελλείμματος και το 60% του δημόσιου χρέους. Οι δύο χώρες, λοιπόν, που θα αποφάσιζαν για το μέλλον όλης της ευρωζώνης, αν γινόταν δεκτή η γερμανική πρόταση, θα ήταν το... Λουξεμβούργο και η Φινλανδία!
πηγή: http://www.ethnos.gr/
Γιατί έγινε η πολιτική απάτη του μνημονίου; Υπήρχε άλλη λύση;
Αν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσει ο κόσμος τι πολιτικό παιχνίδι παίχτηκε και συνεχίζει να παίζεται με το μνημόνιο, τότε είναι βέβαιο ότι οι εξελίξεις θα είναι εκρηκτικές. Ας δούμε λοιπόν προσεκτικά το λόγο για τον οποίο φτάσαμε στο μνημόνιο, στην εξαθλίωση, στην εξωτερική εξάρτηση και στην εθνική υποτέλεια.
Πριν όμως από οτιδήποτε θα πρέπει, για μια ακόμα φορά, να συνειδητοποιήσουμε πως ακριβώς λειτουργεί το πολιτικό μας σύστημα, το οποίο, ίδιο και απαράλλαχτο, συνοδεύει ολόκληρη τη νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας μας.
Το πολιτικό μας σύστημα λοιπόν, ένα φοβικό και εύθραυστο πολιτικό σύστημα, μπορεί και δουλεύει μόνο με μια απλή αρχή, η οποία όμως τηρείται ευλαβικά, διαφορετικά το καθεστώς θα καταρρεύσει. Η αρχή αυτή είναι....
η αυτονομία της πολιτικής ελίτ του τόπου απέναντι στην κοινωνία. Αυτό είναι το μυστικό. Δηλαδή η αποφυγή με κάθε τρόπο εμπλοκής της κοινωνίας στις πολιτικές αποφάσεις και πολιτικές δράσεις. Αυτή λοιπόν η αυτονομία είναι και η βασική αιτία της μετατροπής αυτής της πολιτικής ελίτ σε μια κλειστή κάστα, η οποία αναπαράγεται κυρίως κληρονομικά εκ των έσω, μη επιτρέποντας την είσοδο ικανών λαϊκών στοιχείων. Δεν σας προκαλεί άραγε εντύπωση, γιατί αυτή η έντονη κληρονομικότητα και παρεοκρατία δεν παρουσιάζεται σε άλλα κράτη; Οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται προκειμένου να επιτευχθεί αυτή η αυτονομία είναι κυρίως α) ο διχασμός του κοινωνικού σώματος ώστε να αλληλομισείται η κοινωνία, αφήνοντας το πολιτικό κατεστημένο που υποδαυλίζει αυτή την κατάσταση απ’ έξω, β) Η τρομοκράτηση της κοινωνίας, γ) Οι πελατειακές σχέσεις και το σημαντικότερο δ) Η παρεμπόδιση της ελεύθερης οικονομικής ανάπτυξης, η οποία θα αναδείκνυε ανεξάρτητους ισχυρούς οικονομικούς πόλους εξουσίας, μη ελεγχόμενους από το σύστημα. Γι’ αυτό και αν δείτε ποτέ ανάπτυξη γράψτε μας. Εδώ και 190 περίπου χρόνια όλο για ανάπτυξη μιλάει το πολιτικό κατεστημένο, αλλά πάντα προωθεί τους δικούς του κρατικοδίαιτους διαπλεκόμενους, οι οποίοι από το τίποτα γίνονται ξαφνικά οι πλουσιότεροι στον κόσμο με τα δικά μας χρήματα.
Μην κακολογείτε όμως τους πολιτικούς. Είναι φυσικό και ανθρώπινο, ακόμα και για οποιονδήποτε από εμάς, που τυχόν εισέλθει σ’ αυτή την κάστα και γευτεί τις απολαύσεις της εξουσίας, τα οικονομικά οφέλη και την έπαρση της ισοβιότητας, να «φυλακίζεται» και να μην ενδιαφέρεται πλέον για την ανατροπή της, αλλά για τη στήριξή της και τη διαιώνισή της. Το πρόβλημα δεν είναι τα πολιτικά πρόσωπα, αλλά οι θεσμοί του πολιτεύματος, που δημιουργούν αυτήν την κάστα.
Αφού λοιπόν αντιληφθούμε αυτή τη βασική αρχή λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος, ας έρθουμε τώρα να δούμε γιατί μας υποδούλωσαν στο μνημόνιο, καταργώντας την Εθνική μας Κυριαρχία και υποθηκεύοντας ακόμα και τη δημόσια περιουσία. Εξάλλου σε όλη την νεότερη ιστορία μας, τα ελληνικά κόμματα αναζητούσαν πάντα στηρίγματα από το εξωτερικό και όχι από το λαό, τον οποίο ουδόλως ήθελαν να εμπλέξουν στα παιχνίδια τους. Ο σταθερός προσανατολισμός τους ήταν τα δάνεια και όχι η αυτοδύναμη ανάπτυξη.
Οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να πιέσουν.
Έγινε πλέον τώρα γνωστό ότι τόσα χρόνια, οι ευρωπαίοι ηγέτες, γνώριζαν τα πάντα σχετικά με τα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας μας και τις απατηλές μεθοδεύσεις του πολιτικού κατεστημένου, αλλά τα ανέχονταν όλα προκειμένου να μας "αρμέγουν" πουλώντας τα προϊόντα τους. Κάποια στιγμή όμως, η διεθνής κρίση και ο κίνδυνος κατάρρευσης του ΕΥΡΩ, ανάγκασε την ΕΕ να μην ανέχεται πλέον άλλο αυτή την κατάσταση και να πιέσει το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο για εδώ και τώρα λήψη μέτρων. Κανείς δεν είπε στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο να πάει στο ΔΝΤ. Απλά να λάβει μέτρα περιορισμού του δημοσίου ελλείμματος.
Το πολιτικό κατεστημένο (κυρίως Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ), μπροστά στην ανυποχώρητη πίεση της ΕΕ, είχε δύο επιλογές: Ή θα έπαιρνε τα μέτρα μόνο του, οπότε και θα κατέρρεε, ή θα παρέδιδε τη χώρα σε ξένη επικυριαρχία, προκειμένου κάποιοι τρίτοι (ΔΝΤ κ.λ.π.) να επιβάλουν τα μέτρα, ώστε το πολιτικό κατεστημένο να αποφύγει το μεγάλο πολιτικό κόστος και να διασωθεί. Αν επιλεγόταν η πρώτη λύση, η κοινωνία θα εμπλεκόταν άμεσα στην πολιτική. Ήδη τώρα θα είχαμε βγει στους δρόμους και το καθεστώς θα είχε καταρρεύσει. Η λύση αυτή παραβίαζε τη βασική αρχή της αυτονομίας με βάση την οποία, όπως είδαμε λειτουργεί το πολιτικό μας σύστημα. Επομένως, έπρεπε να επιλεγεί η δεύτερη λύση.
Όμως και η επιλογή της δεύτερης λύσης ενείχε τον προφανή κίνδυνο να αντιδράσει και πάλι η κοινωνία, να εμπλακεί στην πολιτική με αποτέλεσμα και πάλι να καταρρεύσει το καθεστώς. Έπρεπε με κάθε τρόπο η κοινωνία να μείνει στη γωνία και να μην αναμιχθεί. Ο τρόπος που επιλέχτηκε ήταν να τρομοκρατηθεί όσο το δυνατόν πιο πολύ η κοινωνία, με τη διόγκωση υπερβολικά (πέραν της πραγματικότητας) των γεγονότων και να απειληθεί με πτώχευση, ώστε να αδρανοποιηθεί και να καθίσει στον «καναπέ» αμέτοχη. Πέντε παράγοντες θα μπορούσαν να το εξασφαλίσουν αυτό. Α) Ο διεθνής διασυρμός της χώρας και ο εκφοβισμός των αγορών, ώστε να αντιδράσουν οι αγορές και να γίνει αληθοφανής ο κίνδυνος, Β) Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που ανέλαβαν να κρατήσουν το συνδικαλιστικό κίνημα στα σπίτια, Γ) Τα καθεστωτικά ΜΜΕ που ανέλαβαν να τρομοκρατήσουν την κοινωνία και να την κρατήσουν σε καταστολή, Δ) Η προπαγάνδα του «διαίρει και βασίλευε», δηλαδή, η δια της συκοφαντίας κατευθυνόμενη κοινωνική επίθεση για διάλυση μιας μιας όλων των επαγγελματικών τάξεων και φυσικά Ε) Το εκβιαστικό δίλημμα «Μνημόνιο ή πτώχευση», εξαφανίζοντας εντελώς από το προσκήνιο την πρώτη λύση.
Ο κ. Καραμανλής, δεν θέλησε να επιλέξει την πρώτη λύση γιατί θα κατέρρεε η Νέα Δημοκρατία (ο ένας από τους εταίρους του πολιτικού συστήματος), στα χέρια του. Όμως, δεν θέλησε να επιλέξει ούτε τη δεύτερη λύση, γι’ αυτό και παρέδωσε την εξουσία.
Ο κ. Παπανδρέου, αφού αμφιταλαντεύτηκε αρχικά, μπροστά στον κίνδυνο να απολέσει αμέσως την εξουσία και να καταρρεύσει το ΠΑΣΟΚ, επέλεξε τελικά τη δεύτερη λύση, την οποία και εφαρμόζει έκτοτε με ζηλευτή συνέπεια.
Ας έρθουμε τώρα στο ερώτημα που απασχολεί όλη την κοινωνία.
Ποια ήταν η άλλη λύση, εκτός του μνημονίου;
Μα φυσικά η πρώτη από τις δυο πιο πάνω.
Όταν ανέλαβε ο κ. Παπανδρέου, το εξωτερικό χρέος ήταν στο 110% του ΑΕΠ. Αυτό δεν ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα όσο το δημόσιο έλλειμμα. Τα spreads ήταν πολύ χαμηλά και οι αγορές μας δάνειζαν άνετα.
Έπρεπε λοιπόν να συνεχίσει να δανείζεται κανονικά, για να μπορεί να εξοφλεί τα τοκοχρεολύσια προηγούμενων δανείων και ταυτόχρονα να στραφεί στο εσωτερικό της χώρας προκειμένου να εφαρμόσει τα περιοριστικά μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής που εφαρμόζει σήμερα, όπως κάνει η Αγγλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία κ.λ.π. Σε αυτά τα κράτη όμως δεν ισχύει η αρχή της αυτονομίας του πολιτικού κατεστημένου από το κοινωνικό σώμα. Αυτά τα κράτη έχουν άλλη πολιτική κουλτούρα, γι' αυτό και μπορούν να παίρνουν αποφάσεις, χωρίς μεγάλους τριγμούς.
Εννοείται φυσικά ότι θα προωθούσε μαζί και την ελεύθερη οικονομική ανάπτυξη (τι είπαμε τώρα;;).
Απλά αναρωτηθείτε:
1) Για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής χρειαζόταν το μνημόνιο;
2) Για τις μειώσεις στα επιδόματα στο δημόσιο τομέα χρειαζόταν το μνημόνιο;
3) Για τις διαρθρωτικές αλλαγές στο δημόσιο, για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων κ.λ.π. χρειαζόταν το μνημόνιο;
4) Για το ασφαλιστικό χρειαζόταν το μνημόνιο;
5) Για τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα, χρειαζόταν το μνημόνιο;
6) Για να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, χρειαζόταν μνημόνιο; κ.ο.κ.
Επομένως τι έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση; Έπρεπε να λάβει όλα τα ανωτέρω μέτρα και ταυτόχρονα να δανείζεται κανονικά, αφού οι αγορές θα ήταν ευχαριστημένες που το ίδιο το ελληνικό κράτος θα ελάμβανε μέτρα τα οποία θα προστάτευαν τα χρήματά τους.
Που χρειαζόταν λοιπόν το μνημόνιο; Πουθενά δεν χρειαζόταν το μνημόνιο. Χρειαζόταν απλά πολιτική βούληση.
Φυσικά, σας έρχεται αυθόρμητα η σκέψη: Μα, αν έπαιρνε έστω και ένα από τα πιο πάνω μέτρα, χωρίς το μνημόνιο, δεν θα μπορούσε να σταθεί καμία κυβέρνηση, θα κατέρρεε το σύμπαν.
Ακριβώς λοιπόν, γι’ αυτό επιλέχτηκε το μνημόνιο. Για να μην καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα. Αυτό που λέμε καθεστώς, κατεστημένο.
Αν δεν τρομοκρατούταν ο λαός, με τον μπαμπούλα του μνημονίου, ώστε να μείνει καθηλωμένος, κανένα από αυτά τα μέτρα δεν θα μπορούσε να περάσει. Η κοινωνία θα είχε ξεσηκωθεί και το κρατικοδίαιτο καθεστώς της διαφθοράς και της διαπλοκής θα είχε ήδη καταρρεύσει.
Τι αποτέλεσμα θα είχε η κατάρρευση αυτή;
Μόνο όφελος. Καθόσον θα κατέρρεε το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και θα αντικαθιστούταν αμέσως με άλλο πιο υγιές.
Τι προσέφερε λοιπόν το μνημόνιο;
Απλά διασώζει μέχρι στιγμής τουλάχιστον, το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και την κρατικοδίαιτη παρασιτική άρχουσα τάξη, που προσπαθούν να την γλιτώσουν, οδηγώντας το λαό στην εξαθλίωση και στην ξένη εξάρτηση. Οδηγώντας τον ελληνικό λαό στο να γίνει το πειραματόζωο των άλλων κυβερνήσεων για ανάλογες εφαρμογές στους λαούς τους, αν παραστεί ανάγκη. Δυστυχώς όμως αυτή η εξαθλίωση προβλέπεται να συνεχιστεί για πάρα πολλά χρόνια πλέον.
Αν πιστεύετε Θεό!! Προτίμησαν τη δεύτερη λύση, για να την γλιτώσουν την εξουσία τους και τις απολαβές τους οι ίδιοι οι υπεύθυνοι σε βάρος του λαού!!
Προς απόδειξη των ανωτέρω, δείτε την συμπεριφορά του κ. Παπανδρέου τις τελευταίες ημέρες. Μπροστά στον κίνδυνο να καταψηφιστούν οι συνδυασμοί του μνημονίου, με ενδεχόμενο να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση κατάρρευσης του καθεστώτος, απείλησε με εκλογές. Οι αγορές φοβήθηκαν. Τα spreads ανέβηκαν και ο λαός καλείται για μια ακόμα φορά να τρομοκρατηθεί και να στηρίξει την πολιτική απάτη του μνημονίου.
Αν αναρωτιέστε, από πότε οι εκλογές είναι απειλή για το λαό, μέσα σε ένα (υποτίθεται) δημοκρατικό καθεστώς, στο οποίο ο ίδιος λαός πρέπει κυρίαρχα να αποφασίζει, αυτό μόνο ο κ. Παπανδρέου το ξέρει.
Τώρα όμως το ξέρετε κι εσείς.
Τώρα ξέρετε ότι εφαρμογή των σκληρών οικονομικών μέτρων, χωρίς το μνημόνιο, μόνο με κατάρρευση του καθεστώτος θα μπορούσαν να περάσουν.
Γι’ αυτό λοιπόν και είμαστε στο μνημόνιο.
πηγή: blog "προεδρική δημοκρατία"
Σε συνέντευξή του στο οικονομικό περιοδικό «Capital» ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος-αναλυτής επισημαίνει ότι «η πτώχευση της Ελλάδας είναι θέμα χρόνου», καθώς στην περίπτωση της Ελλάδας, όπως λέει χαρακτηριστικά, «τα δεδομένα μιλούν μια πολύ καθαρή γλώσσα».
Ακόμη και αν οι Έλληνες υλοποιήσουν το δρακόντειο πρόγραμμα περικοπών, «πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω», αναφέρει ο γνωστός οικονομολόγος, το βάρος του χρέους σύμφωνα με την πρόγνωση του ΔΝΤ θα παραμείνει αισθητά πάνω από 100% του ΑΕΠ.
Το παραμικρό εξωτερικό σοκ αρκεί για να καταστεί «ανεξέλεγκτο» το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. «Για αυτό, το ερώτημα που τίθεται για μένα δεν είναι εάν θα πτωχεύσει η Ελλάδα, αλλά μόνο πότε», τονίζει ο κ. Ρουμπίνι.
Εκτιμά δε ότι ο ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης εκείνο που ενδεχομένως κάνει είναι «να καθυστερεί την κατάρρευση των ελληνικών ομολόγων - στην καλύτερη περίπτωση μέχρι το χρονικό σημείο που οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης θα είναι σε καλύτερη κατάσταση», αναφέρει ο ίδιος.
Στη συνέντευξη στο Capital, ο Ρουμπίνι προειδοποιεί για τους κινδύνους που συνεχίζουν να υπάρχουν για την παγκόσμια οικονομία. Για τη γερμανική οικονομία παραδέχεται ότι «επέστρεψε στον δρόμο της ανάπτυξης», αλλά σημειώνει ότι «βρίσκεται πολύ μακράν του επιπέδου προ κρίσης» και πρόκειται για «στατιστικό εφέ», καθώς και το 2009 το επίπεδο ανάπτυξης ήταν χαμηλό. Τα προγράμματα περικοπών που εφαρμόζουν η Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες το τρέχον έτος θα είναι «τροχοπέδη» για την ανάκαμψη, πιστεύει ο Ρουμπίνι.
πηγή: skai.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)